X
تبلیغات
اشعار قدیمی ببه - اشعار فردوسی

اشعار فردوسي

*اگر شاه بودي اگر شاه پدر     مرا سيم زرين نهادي به سر

 اگر مادرت شاه بانو بدي     مرا سيم زر تا به زانو بدي

 يقينم كه تو نونبا زاده اي     كه پول حمامي به من داده اي

*دريد و بريد و ببست و شكست     يلون را سر و سينه و پاي و دست

 زهيهوي لشكر مرا باك نيست      از آن سبزه خيمه دلم پاك نيست

*چنان بيشه شد خالي از شير نر     شغالون در اين دشت كوردن گذر

 بياييد گروزيم از اين رسمگاه      گرختن بود بهتر از سر به پا

(يكي از آنها مخالفت كرد و گفت نه:)

بياييد همه تن به كشتن دهيم      مبادا كه فرصت به دشمن دهيم

اگر گروزیم از این رسمگاه     چه مهتر چه بهتر چه شاه چه گدا

*كه رستم يلي بود در سيستان     كه من كردمش رستم داستان

*تورا با نبرد دليرون چكار     تو برزه گر زاده اي بيلت آيه بكار

 سرم وردار اي رسم برزه گري     كه توران زمين را كنم دمبري

*پلنگ از كوه پرست بشكست دندون     به كام دل چريدند گوسفندون

 اگر تخمي بماند از پلنگون     تلافي مي كند از گوسفندون

*پياده چرا آمدي اي جوون     مگر اسبت ندادند ايرانيون

 پياده مرا بفرستاده توس     كه اسب بستانم از اشكبوس

 *اگر بشنود رستم فيلتن     شكافد زمين و بدررد كفن

  سر خاك بردار و ايرا ن ببين     كه بي تو خراب است ايران زمين

*چنين گفته رستم به اسفنديار     كه اي بخت برگشته ي روزگار

  مو خوردم صد و شصت تير خدنگ     نناليدم از بهر ناموس لنگ

  تو خوردي تير چوب گزي     سرت را نهادي به قبقوز زين  

                       اي جهان آفرين

*اميرون لشكر همه پاپتي     يكيشون بوه سيدچارغتي

*نبيره پسر داشت هفتاد و هفت     نهنگون دريا پلنگون دشت

*كه فردا درآيد بلند آفتاب     منم گرد ميدان افراسياب

 كه فردا نامم به ننگ     كه پور تهمتن گروزد زجنگ

 بياييد همه پشت به پشت آوريم     همه نام رفتن به مشت آوريم

*يكي را برآري به شاهي دهي     يكي را به دريا خورد ماهي دهي

 يكي را دهي تاج و تخت و كلاه     يكي را برنشاني به خاك سياه

 نه با اون مهر و نه با اين كين      كه بهدام خوتي اي جهان آفرين

*شبي كه من رفتم به مازندران     من و رخش بوديم و گرز گران

 از آن روزي كه تير اندازي آموختم    شغال و چنار و كنار را به هم دوختم

*چه يك مرد جنگي چه يك دشت مرد

*نشون از دو كس داره اي بد جَوون     كو تهماسب پير و دو دون نشون

*پياده چرا آمدي اي جَوون     مگر اسبت ندادند ايرانيون

 پياده مرا بفرستاده توس     كه اسب بستانم از اشكبوس

*چنون بخت تركون برگشته بيد     كه گرگان و ميلون همه كشته بيد

*مبادا كه بهمن شود تاجدار     بياد آورد خون اسفنديار

*ايا اي رستم جنگ كن جنگ جوي     به دريا بيندازمت يا به كوه

*مبادا به دريا بيندازيم     كفن سينه ي موهيون سازيم

 *منيژه منم دختر افراسياب     برهنه نديده تنم آفتاب

*ز ناپاك زاده مداري اميد     كه زنگي زشستن نگردد سفيد

 درختي ز عيدي تقدير سرشت     اگر برنشاني به باغ بهشت

 اگر اُ مالش بود جبرئيل    آب دهد چشمه ي سرسبيل

وقتي كه خواست ميوه با آورد     همان ميوه تلخ ببار آورد

 *سواری در آمد ز پشت حصار      تفنگش قلبلب، کمونچش چنار

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط حسین و دیگر نوه ها در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 و ساعت 16:22 |