اشعار فایز دشتستانی

 

اشعار فايز دشتستاني

*سر زلفت الف با لام و ميم است  

  چه بسم الله الرّحمن الرّحيم است

 به هفتاد و دو ملت برده حسنت 

   قدم از هجر تو مانند جيم است

*قلم از شوشتر و كاغذ از بغداد   

 مركّب آب ديده قاصدش باد

 نويسم نامه اي سر نصرالدين شاه  

  تن فايز به قربان شما باد

*خروس عرش ديشب ارتجا كرد

    براي عاشق مسكين دعا كرد

  الهي خير از جانش نبينا

    كه يار از فايز جدا كرد

*سحر گاهي گذشتم پشت باغي  

  كه ديدم بلبلي در چنگ زاغي

 كه فايز صنعت ناديده ديدست  

   به زير دود ميسوزه چراغي

*اگر يار مني از نو وفا كن

    اگر كافر دلي شرم از خدا كن

 اگر حرف بدي از من شنيدي

    بكش خنجر سرم ازتن جدا كن

*خداوندا به فايز ده صبوري

     سر كار بدان جاها رسيده

*بهارآمد زمين مست و زمان مست

    شتر بر زير پاي ساروا ن مست

 هنون مستن كه خوردن آب انگور

    نه من مستم كه يارم ازبرم رفت

*بهار آمد زمين پيروزه گون شد

    به وزن صيف دلدارم رَوون شد

 نو بهار آمد درختان بخروشيد    

 درختان جامه ي سبزي بپوشيد

*سركوه بلند جفتي پلنگ است   

 صداي ناله ي توپو تفنگ است

 مگر داني كه فردا محشري نيست

    سؤال و پرسش و پيغمبري نيست

 بتاز اسب جفا تا مي تواني  

  كه فايز بي سپاه و لشكري نيست

*به قرآني كه يك كلمش غلط نيست   

 به غم خوردن كسي مانند من نيست

 اگر شيره شكر غربت بنوشي  

  مثال يك گدايي در وطن نيست

*به قرآني كه خطش بي شمار است 

   به مولايي كه تيغش ذوالفقار است

  سر سوداي عشقت بر ندارم   

 كه تا دين محمدبرقرار است

*قسم خوردم به الله و بالله

    به حقّ سوره ي نصر من الله

 سر سوداي عشقت بر ندارد 

   اگر دنيا شود زيرش به بالا

*خبر دادند كه دشتستون بهار است 

   زمين از خون فايز لاله زار است

 خبر بر يار فايز رسوني   

كه فايز يك تن و دشمن هزار است

*دو چشمونت پيالي پر ستاره 

   تبت چون حوض كوثر سايه داره

 اگر خواهي كه فايز را ببيني   

 بزن آتش به دشتستون دوباره

*نه هر بالا نشين چون ماهِ تاب است  

 نه هر سنگ گلی دُرّخوش آب است

 نه هر شعر خوني فايزي بود 

  نه هر تركي زبون افراسياب است

*پري پيكر بت عيسي پرستم 

    دمي بنشين دل بوردي زدستم

 دمي بنشين ميون هر دو ديده  
 مو از دين مسلموني گذشتم

*قسم خوردي به تورات وبه انجيل   

 به حق آنكه خلقت كرد جبريل

  سرسوداي عشقت بر نداره  

  كه تا دنيا دمد سور سرافيل

*دلم مي سوزه از عهد جدايي    

ندونم با كي بندم آشنايي

 چراغ چشم بينايي فايز

   كه شعم بي تو نداده آشنايي

*اگر سر تا سر دنيا قلم بيد

     مركب آب درياي يمن بيد

 اگر برگا درختا بيدن كاغذ  

  هنوز از بهر فايز بيد وكم بيد

*دو چشمون مركب رشته اي تو 

    مگر از عهد خود برگشته اي تو

 جواب خون فايز را چه گويي   

 مگر در كافرستون گشته اي تو

*اگر شانه شوي مويم نچيني 

   اگر آيينه شوي رويم نبيني

 اگر هفت پشت تو صياد باشند  

 بز پازن به كوي من نبيني

*دو ابروي كجت چون تيغ الماس  

        كشد پير و جوان از چپ و از راست

 مكش فايز مي گردي پشيمون  

  مطيع كار باش ايّهاالناس

*خداوندا دل و دينم پريد بود 

   به ناز و غمزد و جادوگري بود

كسون گوين كه فايز دل نداره   

 تجارت آمد و غارتگري بود

*نه افلاطون كند فكري به حالم   

 نه جالينوس دانست من چه حالم

 علاج درد فايز نيست درمون   

بزن بر دردمي تا من بنالم

*گهي نالم گهي شبگير نالم   

 گهي از بخت بي تدبير نالم

 بنالم چون پلنگ تير خورده   

 گهي شير در زنجير نالم

*عصا بر دست كشكولم حمايل  

 بگردم شهر به شهر مانند سائل

كسون گوين از بهر چه گردي 

   منم فايز گم كردم شمايل

*دلم  قطره خوني بيشتر نيست   

مرا آسودگي در روز و شب نيست

 تو فايز بي جهت آواره كردي   

 اگر خون از دلم آيد عجب نيست

*مكن با يار بد خود را گرفتار

    كه من كردم پشيمونم ازاين كار

*بهشتي اي صنم دادي نشانم

     تو دادي وعده اي از آب كوثر

كه كنج دوزخي كردي مكانم 

*پري آمد قسم خود وقسم داد   

 كه به غيراز تو نگيرم آدميزاد

*رفيقونم همه رفتن چپ و راست

    چنون رفتن كه گردشون نپيداست                                      بيايي اي هوادارون فايز 

   همه گوين كه فردا نوبت توست

*بيو فايز چه زحمتها كشيدي    

اَ طفلي تا به پيري خود رسيدي 

 كليد باغه را دادم به دستت

     خودت گَند بودي و گلها نچيدي

*كليد دو‎‎لو وون ديدي چها كورد

    گل خشبو زِ دست م‘ رها كورد

  بيو دو لو كه تو گمراه بايي

    به نفرين رسول الله بايي

  منه از دلبر راندي دلبر از مو 

   چو شيطون رانده از درگاه بايي

*صنم ميل جدايي از تو دارم 

   نشان بي وفايي از تو دارم

صد و سي و سه خنجر خورده فايز    

سراق مي منايي از تو دارم

 

*ولم فرقه كشيد چادر به سر كزد

     دو گيسوي مركب بر كمر زد

سري از پرده درآورد يار فايز  

   چو خورشيدي كه از مشرق علم كرد

*ولم فرقه كشيد در سوي بستان

    گل شمشاد گم كردم لرستان

  نديدم شهسواري مثل فايز    

مگر رستم به شهر زابلستان

*وفاي بي وفايان كرده پيرم

     رووم يار وفاداري بگيرم

  اگر يار وفاداري نباشد   

 سر قبر وفاداران بميرم

*قيامت قامت و قامت قيامت   

 قيامت آمد و دلبر نيامد

*قدت گل قامتت گل كفش پات گل

          سخن گل معرفت گل مهربون گل

*پري هردم مكن خود را نمايون  

 دمادم مي بري از قالبم جون

*چه بد كردم كه مهر از من بريدي

   خداوندا بدي از من چه ديدي

پشيمون ميشوي روزي دو صد بار   

 اگر بر دنبال فايز مي دويدي

*ز قبرستون گذر كردم كم و بيش    

كه ديدم قبر دولتمند و درويش

نه درويش بي كفن در خاك مي رفت 

   نه دولتمند بود و از كفن بيش

*اگر صد تير ناز از دلبرآيد

       مكن باور كه آه از دل برآيد

پس از صد سال بعداز فوت فايز  

 هنوز آواز دلبر دلبر آيد

*دوتا موي سفيد آمد به ريشم

 غزالون كم گذر كردن به پيشم

*سر سنگي دانه رخته بودم  

 عجب كوكي به دون آورده بودم

صياد كافري كوكم رميدست

    خودم از كودكي بخت سخته بودم

*اگر فایز بدانست زرگری را    

طلا سازد دو زلف عنبری را

*دو چشمونت پیاله پر ز می بی

     لب و لعلت خراج ملک ری بی

 دو تا نمبول تر بر سینه داری  

  نصیب فایز بیچاره کی بی

*خدا کردست که من شیدا بگردم   

چی ماهی بر لب دریا بگردم

 پلنگ در کوه آهو در بیابان  

 همه جفتن مو تنها بگردم

* سحرگاهی مشغول نمازم 

  ز قبله سر دراز و سر بنازم

 زبونم قل هو الله را غلط خواند  

 خدایا مو گنه کارم چه سازم

10/11/85

*عزیزون حلقه دوری مینداز   

 به سینم تیر پنهونی مینداز

 تو فایز گفته ای بوسی به جونی  

  به هر شهر نقل ارزونی مینداز

*اگر سنگم زنی سنگت ببوسم 

   اگر زهرم دهی چون آب بنوشم

 سر دستم بگیر چار سوی بازار  

     بگو دلار: من فایز فروشم

 

 

 

 

 

اشعار فردوسی

اشعار فردوسي

*اگر شاه بودي اگر شاه پدر     مرا سيم زرين نهادي به سر

 اگر مادرت شاه بانو بدي     مرا سيم زر تا به زانو بدي

 يقينم كه تو نونبا زاده اي     كه پول حمامي به من داده اي

*دريد و بريد و ببست و شكست     يلون را سر و سينه و پاي و دست

 زهيهوي لشكر مرا باك نيست      از آن سبزه خيمه دلم پاك نيست

*چنان بيشه شد خالي از شير نر     شغالون در اين دشت كوردن گذر

 بياييد گروزيم از اين رسمگاه      گرختن بود بهتر از سر به پا

(يكي از آنها مخالفت كرد و گفت نه:)

بياييد همه تن به كشتن دهيم      مبادا كه فرصت به دشمن دهيم

اگر گروزیم از این رسمگاه     چه مهتر چه بهتر چه شاه چه گدا

*كه رستم يلي بود در سيستان     كه من كردمش رستم داستان

*تورا با نبرد دليرون چكار     تو برزه گر زاده اي بيلت آيه بكار

 سرم وردار اي رسم برزه گري     كه توران زمين را كنم دمبري

*پلنگ از كوه پرست بشكست دندون     به كام دل چريدند گوسفندون

 اگر تخمي بماند از پلنگون     تلافي مي كند از گوسفندون

*پياده چرا آمدي اي جوون     مگر اسبت ندادند ايرانيون

 پياده مرا بفرستاده توس     كه اسب بستانم از اشكبوس

 *اگر بشنود رستم فيلتن     شكافد زمين و بدررد كفن

  سر خاك بردار و ايرا ن ببين     كه بي تو خراب است ايران زمين

*چنين گفته رستم به اسفنديار     كه اي بخت برگشته ي روزگار

  مو خوردم صد و شصت تير خدنگ     نناليدم از بهر ناموس لنگ

  تو خوردي تير چوب گزي     سرت را نهادي به قبقوز زين  

                       اي جهان آفرين

*اميرون لشكر همه پاپتي     يكيشون بوه سيدچارغتي

*نبيره پسر داشت هفتاد و هفت     نهنگون دريا پلنگون دشت

*كه فردا درآيد بلند آفتاب     منم گرد ميدان افراسياب

 كه فردا نامم به ننگ     كه پور تهمتن گروزد زجنگ

 بياييد همه پشت به پشت آوريم     همه نام رفتن به مشت آوريم

*يكي را برآري به شاهي دهي     يكي را به دريا خورد ماهي دهي

 يكي را دهي تاج و تخت و كلاه     يكي را برنشاني به خاك سياه

 نه با اون مهر و نه با اين كين      كه بهدام خوتي اي جهان آفرين

*شبي كه من رفتم به مازندران     من و رخش بوديم و گرز گران

 از آن روزي كه تير اندازي آموختم    شغال و چنار و كنار را به هم دوختم

*چه يك مرد جنگي چه يك دشت مرد

*نشون از دو كس داره اي بد جَوون     كو تهماسب پير و دو دون نشون

*پياده چرا آمدي اي جَوون     مگر اسبت ندادند ايرانيون

 پياده مرا بفرستاده توس     كه اسب بستانم از اشكبوس

*چنون بخت تركون برگشته بيد     كه گرگان و ميلون همه كشته بيد

*مبادا كه بهمن شود تاجدار     بياد آورد خون اسفنديار

*ايا اي رستم جنگ كن جنگ جوي     به دريا بيندازمت يا به كوه

*مبادا به دريا بيندازيم     كفن سينه ي موهيون سازيم

 *منيژه منم دختر افراسياب     برهنه نديده تنم آفتاب

*ز ناپاك زاده مداري اميد     كه زنگي زشستن نگردد سفيد

 درختي ز عيدي تقدير سرشت     اگر برنشاني به باغ بهشت

 اگر اُ مالش بود جبرئيل    آب دهد چشمه ي سرسبيل

وقتي كه خواست ميوه با آورد     همان ميوه تلخ ببار آورد

 *سواری در آمد ز پشت حصار      تفنگش قلبلب، کمونچش چنار

 

 

 

 

اشعار دزفولی

اشعار ناب دزفولي و ضرب المثل

*غِرِ بي جَتِ تولهَ، خُوَرْدَه آش سُو جُورَه

*دَحْسِ اَ پَشْتِي بيشتَرَه

*موكه شومُم زردلي چاسُم كُنارَه  

            فَلَكْ برجونِ شيرينُم چِكارَه

*مسلمونون دلُم دارَه حَراسِيْ  

              بِيارَه نوتِ خُرما حوضِ ماسِيْ

  رُوِيْ صد مَنْ نون اَ نونوا بِيارِيْ 

         محمدحسين مَخو كُنَهْ نيمْچَه چاسِي

* نَتَرُمْ دَسَركُنُمْ نَه آرْدَه بِيْزُمْ    

                سَمُوَرجوشِ زَنَه چُيي بِرِيْزَه

          گُلُم اِي يارگُلُم اِي گُل عزيزدِلُم

*كِلْ زَنِيْ بُنْگُون برِيزِي     عَنْبَلُو دُوما بُوَه

   مُشْكْ اَ مِيْ سيلا دِرايَه     كِي بِنونا بُوَه

*بيوبريمش بيوبريمش

بيوبريمش تانَكَنْدِنْ ساقِشَه 

   جورابِ ساقَه بُلِنْدِي عَوَض دُلّاقِشَه

 بيوبريمش تاكُنارا مومِ زَر

    هَمَمونْ دَسْ پامونْ رَشْتَه پُرِپامُون خارِزَرْد

بيوبريمش تاكُناراچِلْگُومْچَپي   

  هَمَمُونْ دَسْ پامونْ رَشْتَه سَرپامونْ پَتي

*سِيري سَقَطي ،گُسْني كَمْ قُوَتي

،هَركَه مَرَه بِي غيرتي

*تافشنگ داشتُمْ وَنْدُم اَ سارون

        ايسون كِه شَنْگ اَزُمْ بُرِسْسَ                                              

                        تير وَنْدِنَه مِثْلِ بارون

 وقت برگشت دوبُلِنْدي   

 دُومِنِشَ سُوارگِرُفْتَه باراشَه تفنگ     

 اَرْگَري دُمْبِتْ بُرا چَپي زِيالِت  

  مَحمدخانَه كُشْتِنَه كي رُووَه سُوارِت

 شو وِه گردون روزِ گَردون دورِمالِت    

         تيركوردم بِنوزين زانوله دارت

اَرگَ ارگه بكنم ارگه وَم ديار نِي

هركَسِي شو قتل عباس دُز درآيَه

  تير كاري بِخُوَرَه سالُم نَآيَه

نُهار بَندي كوردم رفتم با دِرآيي 

   او وُردم ميش و ماهون و اساس شوهي

وقت ور گشتن دو بلندي بورده خووُم  

 دومِنَه سوار گِرُفتَه بالامَه تفنگ چي

شو بگردم روزِ گردم دور مالت  

 تير كوردُمه نوزين زالونه دارِت

*روحِيْ داشتُم اِسمِش وَنْدُمْ روح الله

روح مُنُو روح تُنُو اِي والله

  صِدِكْ صِدِكْ اي وَالله صِدِكْ صِدِكْ اِي وَالله    

*كي ديدَه كَدوتَري كَدوتَري رنگ

 كي ديدَه خانِ لرُي پِي شا كُنَه جنگ

 اميرون لشكرهَمَه پاپَتي     يكيشون بووَه سيعَه بِچارْغَتي

*دوش پَسيْن اَمروزسحر     چِه گُفتُمِت كِه به دِلْگِرُفتي   

               مُنَه هِشْتي يُ يارِنوگِرُفْتي

 مُنَه هِشْتي يو رَحْمِت نَ اومَه     نَگُفتي بَرسَريارُم چِه اومَه

* اگر پيلي بووَه دولت غَمِي نِي  

  اگر چُندَر بووَه شلغم كَمي نِي

                     (جواني) جَوُوني  مِثْلِ توُلَه مِنّتِي نِي

*به شالونوبه دالون     به عينِ گَلَه دارون

 به زور ذَلَه دارون     به خاكِ پا سُووارون                                                                                  

*كوروحِ رَوْ لَوِلِله     كوسَفتيركِ مِي پِللا

 درياي دل لاري     كوسَبزِ سُواري

*جوغ تو اُو خُوَرْدَن عشق موهي   

 ما بُلِندِ مانِگايِ شو گَشتَه جايي

*ازآن روزي كه شيرنَفْتَه بَ سِن   

 كِه پشت انگليس راشِكَسْتِن

*جرليفي نداره شا خراسون   

 چراغبارون كنن شاركنه دينه

 اگرقومي بِه قومي عبدِرَضاقوم   

 پلوكوكو قپونِش قمبِه رَغْبَه

*مَتلي بيدُ نَبيد ،

آلِه بالِش كوسَه بيد،

تفنگ به دست گربه بيد

 گربه گفت ميوميو،سگ گفت فِرِي بيو

 اؤشوشتر سورَه مُوهِيونِش كورِن

،جنگ بلبل غَضَبَه خارَكِ سوزِش رُطَبَه   

 واي ملا مَنقُلي  واي مُلا شَنقُلي  واي ملا مَنقُلي

*اي شاخ سَرُم اِشْكَسَه ، اُو شاخْ سَرُم اِشْكَسَه

 خينُم بِچالَه گشته     چاله گيومَه دامَه

 گيومه دامه بَعَك      بَعَك پِشْكِلِيْ دامَه

 پشكله دامَه تَنير      تنيرچي چالَه دامَه

 چي چالَه دامَه مُلّا     مُلّاكِتابَه دامَه

 كتابَه دامَه اَلله     اَلله روزيكَ دامَه

*اَ دَسْتِ جاهِلونِ اي زَمونَه  

  رُووُم جايي كِه سيمُرغ كورْدَه لونَه

*مير نوروز ميرتَه دامْ ،كِي بِوارَه دُنيا

 بعد از مو مَخُم دنيايي نباشد 

   هَمْ چِنون كاسِيْ گِلي از هم بپاشد

*شيرينه شيرين شيرين مينِه جونِت 

   گَر قبول داري سرتا پات بِخونُم

  مو قبول دارم سرتا پام بخوني 

   به شروطي كه حرف گَندي نَشوني

*اگر دريا آيد از كمونْچَه  

  اگر چنگه زَني بَر دورِ خونْچَه

 اگر روحي آيد از روح الله   

 اگر سَفْتيرَكي از بينِ پِللا

 اگر دو دِگَر يكي از تِريكي  

  اگر بَندِ دِهيكْ دو گِليكي

* چه بازار چِه قُنْزار چه شَعْمِ دِلُمْ

     تهَمْتَن كنارُ نَه سَر از پِلُم             

   * شيشَنَه سَر كَشُم ري كُنُم بِدَريا

   يا دِرآرُم لونَنَه يا مَنمُ بِه آنجا

*نه پيري بر من تنها اثر كورد  

   نه داغ جووني بر مو اثر كورد

 *اگر بدادم نرسي برووم خرمشهر 

  بكنم جنگ عرب تا روز محشر

*اي همي كو كمرا صحرانً بريدم 

   اي همي جوغ جغا جاغولي نديدم

 *مرا با گازرون وي چكاره   

          مخو بادي بياره يا نياره

*سر كوه بلندي نسه بيدي  

  گل سرخ و سفيدي بسه ديدي

*روح رو لله بزته     سفتير مي پلا بزته

         (كل بًًزُمٍن كل بًًزُ‌مٍن )

ملا كمونچَ بَزِتَه      بر سر خونچُه بُزِتَه

         (كُلْ بزُمٍن كل بُزُمٍنْ )

ملا روح الله بزته     سفير مي پلا بزته  (كل بزمن كل بزمن )

 

*غم پار و غم پيرار واَمسال 

   شتر دارون بيايي بار كني بار                                                                                                                    

                      صد و سي و سه بار بار كني بار

*بيو باد شمال صبح دلگير

     خبر از مو ببر سي مادر پير

بگو مادر كه شيرم كن حلالت   

 كه شبها نصف شب داديم شير

*شب ليل است كه ليل با ليل است 

  تروزين عمل ميزون كيل است

تروزين عمل ميزون بسنجن 

   كه فردا روز محشر روز سيل است

*سه تير عليمردون بشون راسم 

       مو كه مشمول بيدم زن سي چه خواسم

بي برو سر قله پلا بريده   

   لاشسپي عليمردون به دار كشيده

نو عروس غصه مخور كار خدا بيد 

           لاشسپي عليمردون بپاي دار بيد

*ممدلي گرون كچل دندون گرازي                                                 

    سی چه گيومه كشتي ازش چه خواسي                                        

مو لر بليت خَورُم هفت سال چوپونم 

 گر سرم بدار روَه مَقِش ندونم 

سجللي دست برا سجلد نوشتي                                                                                                                   سجلد نه آرم دس عروس ونم مي دس مارم

عناري آرم دوني سه چارك 

              تُن خدا مارُم گُوي عيدِت مبارك

*قاغُذي بفرستُم سَر دايِه پيرُم  

            هوشنگَ بيدارش باد سي جانشينم

قاغذي بفرستُم سر شاه تهرون 

         آقا نعمتَ كي كُشت يوسف شيرون

*شيخ بندر سگوني      

 درحوشش نبيني نوني

پَشتو شيش تير مِي پُشتِش    

          اخير مستوفي كشتش

*لُري كه دو نبينَه ماس بينَه 

          عَوَضِ نَمَدِش كَرباس بينَه

*زر روز چشماش كُوَ جاي خالش 

         كهكشون بُرگِش ماه نو جمالِش

 *

یه دسم زیر سرت یه دسم به نافت

تیغ کونه جوهری هل دام غلافت

 ۸۹/۵/۳۱